توهم آزادانه نوشتن با شکل‌گیری و گسترش سرویس‌های وبلاگ نویسی اجتماعی

توهم آزادانه نوشتن

آن اوایل که در سرویس‌های وبلاگ نویسی رایگان یا دقیق‌تر بگویم، وقتی در بلاگفا می‌نوشتم، هیچ وقت فکر نمی‌کردم که لازم باشد به چیزی غیر از بلاگفا نیاز داشته باشم. تصورم این بود که بلاگفا یک سرویس وبلاگ نویسی خوب و کامل است که کار کردن با آن خیلی ساده و بی‌دردسر است. از آن مهم‌تر این که ایرانی است و مشکلات سرویس‌های خارجی برای فارسی نوشتن را ندارد. با وبلاگ رایگان خودم خوش بودم و دچار نوعی توهم آزادانه نوشتن شده بودم.

به مرور زمان متوجه شدم که چرا برخی‌ها برای دامنه و میزبانی وبلاگ‌شان پول خرج می‌کنند و از سرویس‌های وبلاگ نویسی رایگان استفاده نمی‌کنند. کم کم فهمیدم که بزرگ‌ترین مزیت دامنه اختصاصی این است که خودت صاحب هر آن‌چه در وبلاگت منتشر می‌کنی خواهی بود و این قطعا ارزشش را داشت که چند هزار تومانی را خرج دامنه و هاستینگ بکنی.

ادامه خواندن “توهم آزادانه نوشتن با شکل‌گیری و گسترش سرویس‌های وبلاگ نویسی اجتماعی”

ذکر این نکته در ۱۴۰ کاراکتر نگنجد! به وبلاگ مراجعه بفرمایید

۱۴۰ کاراکتر

اگر مثل من در توییتر فعال باشید، حتما با ماهیت و قوانین این پلتفرم اجتماعی آشنا هستید. یکی از معروف‌ترین خصوصیات توییتر این است که شما فقط می‌توانید در ۱۴۰ کاراکتر حرف خود را بزنید و در قالب یک توییت آن را منتشر کنید. به همین خاطر به توییتر می‌گویند یک پلتفرم میکروبلاگینگ که در واقع یعنی همان وبلاگ ولی در سایز کوچکش که هر پست آن فقط ۱۴۰ کاراکتر گنجایش دارد.

این را برای آن دسته از افرادی گفتم که آشنایی چندانی با توییتر ندارند. ولی من و آن‌هایی که از صبح تا شب در توییتر یا مشغول توییت کردن هستیم یا لایک و ریتوییت کردن، این چیزها را خیلی خوب می‌دانیم.

چیزی که برای من جالب به نظر می‌رسد این است که قبل از این‌که توییتر وجود داشته باشد، تقریبا اکثر آدم‌ها وقتی می‌خواستند حرف‌شان در اینترنت منتشر کنند دست به دامان تنها راه ممکن یعنی وبلاگ می‌شدند که البته در آن دوران هم اغلب به سراغ سرویس‌های وبلاگ‌دهی رایگان مثل بلاگ‌فا می‌رفتند که برای بسیاری از وبلاگ‌نویس‌های باتجربه امروز، حکم زمین خاکی دیروز برای فوتبالیست‌ها را دارد.

ادامه خواندن “ذکر این نکته در ۱۴۰ کاراکتر نگنجد! به وبلاگ مراجعه بفرمایید”

چطور وبلاگ جدید خود را به مرحله سودآوری مالی برسانید

سودآوری وبلاگ جدید

وبلاگ‌نویسی برای اکثر بلاگرها یک کار لذت بخش محسوب می‌شود به این معنی که وبلاگ‌نویس‌های برتر معمولا برای سود مالی دست به کیبورد نمی‌شوند؛ چه صاحب یک وبلاگ قدیمی باشند و چه به تازگی یک وبلاگ جدید راه انداخته باشند. این را قبلا هم بارها در نوشتارهایم ذکر کرده‌ام.

اما اگر بخواهم منصفانه به این موضوع بپردازم باید اعتراف کنم که به هر حال وبلاگ‌نویس‌ها هم باید از زمان و تلاشی که خرج وبلاگ‌شان می‌کنند درآمدی به دست بیاورند. حال این درآمد هر چقدر هم که کم باشد می‌تواند بعدا خرج بهبود وضعیت آن وبلاگ بشود. در هر صورت نگه‌داری و مدیریت یک وبلاگ مخارجی هم دارد؛ مخارجی مثل تمدید یا خرید دامنه و هاست، اضافه کردن امکانات ظاهری و فنی به وبلاگ و یا استخدام نویسنده یا نیروهای کاری دیگر.

چنان‌چه به تازگی یک وبلاگ راه‌اندازی کرده‌اید و به دنبال راهی برای کسب درآمد از طریق وبلاگ خود هستید، من این مقاله را برای شما نوشته‌ام. در ادامه می‌خواهم شما را با یک نقشه کامل در جهت رساندن وبلاگ‌تان به مرحله درآمدزایی آشنا کنم.

ادامه خواندن “چطور وبلاگ جدید خود را به مرحله سودآوری مالی برسانید”

وبلاگ‌نویسی را از کجا شروع کنید؟

آغاز وبلاگ نویسی

امروز که رفتم ایمیل‌هایم را چک کنم، دیدم که یکی از مخاطبان وبلاگم از من در مورد اینکه چطور وبلاگ‌نویسی را شروع کند و آن را به مرحله درآمدزایی برساند راهنمایی خواسته است. به خودم گفتم چه موضوعی بهتر از این برای یک پست جدید. هر چند در گذشته مطالبی مرتبط با این موضوع نوشته‌ام، اما هیچ وقت بر اساس تجربیات شخصی خودم به طور عمومی به این سوال جواب نداده‌ام.

گرچه هر وبلاگ‌نویسی راه و روش مخصوص به خودش را دارد و هر کسی ممکن است پاسخ متفاوتی به این پرسش بدهد. در واقع نمی‌توان گفت موفقیت و کسب درآمد از راه وبلاگ‌نویسی خصوصا در ایران، فقط یک راه مشخص و واضح دارد. راهی که من بلدم ممکن است به درد یک عده بخورد و برای عده‌ای دیگر فایده‌ای نداشته باشد. پس این مقاله یک مرجع نیست، فقط شرح یک تجربه شخصی است.

بنابراین سعی می‌کنم تا حد امکان صادق و روراست باشم.

ادامه خواندن “وبلاگ‌نویسی را از کجا شروع کنید؟”

از یک کند بی‌دقت تا یک وبلاگ‌نویس منظم

کند بی‌دقت

یادم می‌آید کلاس اول دبستان که بودم یک معلم داشتم که خیلی لج من را در می‌آورد. با اینکه می‌دانست من چپ دست هستم، نمی‌دانم با چه منطقی تمام زورش را می‌زد که من را راست دست کند. به زور می‌گفت قلم را در دست راستم بگیرم و بنویسم. مسلما وقتی به یک بچه کلاس اولی چپ دست بگویید با دست راستش بنویسد هنگ می‌کند و نوشتنش به شدت کند می‌شود.

با این شیوه آموزشی استثنایی که این خانم مثلا معلم روی من پیاده کرده بود، من همیشه سر کلاس املا از همه عقب می‌افتادم. برای همین شد که کم کم از دست من عصبانی شد و به من لقب کند بی‌دقت را داد. هر وقت از همه در نوشتن عقب می‌افتادم به من می‌گفت کند بی‌دقت. البته این جبر آموزشی زمان زیادی دوام نیاورد و با اعتراض‌های مکرر من، والدینم مدرسه من را عوض کردند و خوشبختانه معلم جدیدم از این عادت‌ها نداشت. خلاصه به خیر گذشت.

امروز که آمدم یک مطلب جدید برای وبلاگم بنویسم، به یاد آن کند بی‌دقت افتادم که برای مدتی شده بود لقب من و همه من را با این اسم می‌شناختند. پیش خودم فکر کردم که چطور شد یک کند بی‌دقت تبدیل شد به یک وبلاگ‌نویس منظم؟

ادامه خواندن “از یک کند بی‌دقت تا یک وبلاگ‌نویس منظم”