توهم آزادانه نوشتن با شکل‌گیری و گسترش سرویس‌های وبلاگ نویسی اجتماعی

آن اوایل که در سرویس‌های وبلاگ نویسی رایگان یا دقیق‌تر بگویم، وقتی در بلاگفا می‌نوشتم، هیچ وقت فکر نمی‌کردم که لازم باشد به چیزی غیر از بلاگفا نیاز داشته باشم. تصورم این بود که بلاگفا یک سرویس وبلاگ نویسی خوب و کامل است که کار کردن با آن خیلی ساده و بی‌دردسر است. از آن مهم‌تر این که ایرانی است و مشکلات سرویس‌های خارجی برای فارسی نوشتن را ندارد. با وبلاگ رایگان خودم خوش بودم و دچار نوعی توهم آزادانه نوشتن شده بودم.

به مرور زمان متوجه شدم که چرا برخی‌ها برای دامنه و میزبانی وبلاگ‌شان پول خرج می‌کنند و از سرویس‌های وبلاگ نویسی رایگان استفاده نمی‌کنند. کم کم فهمیدم که بزرگ‌ترین مزیت دامنه اختصاصی این است که خودت صاحب هر آن‌چه در وبلاگت منتشر می‌کنی خواهی بود و این قطعا ارزشش را داشت که چند هزار تومانی را خرج دامنه و هاستینگ بکنی.

بیشتر که تحقیق کردم، با سیستم مدیریت محتوای وردپرس آشناتر شدم. قبل از آن اگر بخواهم صادق باشم باید بگویم کمی از وردپرس ترس داشتم. البته منظورم از وردپرس، سرویس وبلاگ نویسی رایگان وردپرس دات کام نیست چون آن هم مثل بلاگفا و بلاگ اسپات و دیگر سرویس‌های وبلاگ نویسی رایگان راحت و ساده بودند. منظورم وردپرس دات ارگ است که برای کسی مثل من که آن زمان اطلاعات زیادی از این چیزها نداشتم، راه اندازی یک وبلاگ روی این سرویس برایم خیلی سخت به نظر می‌رسید.

توهم آزادانه نوشتن

البته وقتی وارد ماجرا شدم متوجه شدم که وبلاگ ساختن با وردپرس اصلا کار سختی نیست. تازه بعد از کار کردن با وردپرس بود که فهمیدم معنای آزادانه نوشتن یعنی چه. وقتی همه چیز وبلاگت از صفر تا صد در اختیار خودت باشد، وقتی خودت مالک وبلاگت باشی، وقتی در انتخاب ظاهر وبلاگت آزادی کامل داشته باشی، وقتی بتوانی از میان آن همه افزونه هر افزونه‌ای که دلت خواست را به وبلاگت اضافه کنی، وقتی وبلاگ شخصی‌ات با دامنه منحصر به خودت تبدیل می‌شود به یک ابزار برای سلف برندینگ در اینترنت، آن وقت دیگر حاضر نیستی لذت وبلاگ نویسی آزاد را با چیزی عوض کنی.

به غیر از شبکه‌های اجتماعی که قبل‌تر در مورد تاثیرش روی وبلاگ نویسی و وبلاگ نویس‌ها نوشتم، این روزها یک پدیده جدید دیگر هم به وجود آمده است که روی وبلاگ‌های واقعی سایه افکنده است و نام این پدیده، سرویس‌های وبلاگ نویسی اجتماعی است.

مدیوم شاید معروف‌ترین سرویس از این دست به حساب بیاید. مدیوم را ایوان ویلیامز، یکی از موسسان توییتر ابداع کرد با این هدف که کاربران حرف‌های بیشتر از ۱۴۰ کاراکتر خودشان را آن‌جا بنویسند.

توهم آزادانه نوشتن

کلیت ایده، مثل یک وبلاگ است که هر کسی می‌تواند در آن نویسنده باشد. یک سرویس وبلاگ نویسی رایگان و شیک و جذاب با ظاهری ساده و محتوا محور. همین ظاهر شیک و جذاب، یکی از بزرگ‌ترین نقاط قوت مدیوم به شمار می‌رود که هر نویسنده‌ای را می‌تواند به سمت خودش بکشاند.

به جز ظاهرش، این که می‌توانید از آن مثل یک شبکه اجتماعی هم استفاده کنید قابل توجه است. در مدیوم امکاناتی مثل دنبال کردن باقی نویسنده‌ها یا منشن کردن نویسنده‌های دیگر در مطالب خودتان وجود دارد. هر زمانی هم که مطلب جدیدی منتشر کنید، تمام دنبال کننده‌های شما توسط خود مدیوم با یک نوتیفیکیشن باخبر می‌شوند.

خوب، در نگاه اول سرویس جالبی به نظر می‌رسد. محبوبیت مدیوم سبب شد که برخی از توسعه دهنده‌های ایرانی هم به این فکر بیافتند که نسخه ایرانی مدیوم را طراحی و ارائه کنند؛ نسخه‌ای که مشکلی با زبان فارسی نداشته باشد. این شد که سرویس‌هایی مثل ویرگول و روال پا به دنیای ما گذاشتند.

حالا این روزها وبلاگ نویس‌های تازه کار با این سوال مواجه هستند که از کجا شروع کنند بهتر است؟ از یک سرویس وبلاگ نویسی رایگان اجتماعی یا یک وبلاگ شخصی با دامنه اختصاصی؟

در نگاه اول، سرویس‌هایی مثل مدیوم، بهشت نویسنده‌هایی است که به جز نوشتن، به موارد مهمی مثل نحوه ارائه و مدیریت محتوا یا اهمیت نمی‌دهند، یا حوصله ندارند اهمیت بدهند. فقط دل‌شان می‌خواهد مطلب خودشان را بنویسند و دکمه انتشار را فشار دهند. همین و بس.

توهم آزادانه نوشتن

خوب اگر چنین باشد، سرویس‌های وبلاگ نویسی اجتماعی گزینه ایده‌آلی هستند. ولی این را هم در نظر بگیرید که همه آن‌چه در این سرویس‌ها می‌نویسید در اختیار کامل شما نیستند. درست است که این سرویس‌ها ادعا می‌کنند که چون شما خودتان هر زمان که خواستید می‌توانید مطالب‌تان را ویرایش یا حذف کنید یا مطلبی جدید منتشر کنید، ولی مالکیت محتوا فقط به همین‌جا ختم نمی‌شود.

واقعیت این است که مطالب شما تحت دامنه سرویس مقصد منتشر می‌شوند. این یعنی پست‌های شما همیشه به قوانین سرویس مورد بحث وابسته است. اگر روزی این سرویس‌ها تصمیم بگیرند قوانین خودشان را تغییر دهند، یا توسط یک برند دیگر خریداری شوند و اطلاعات اکانت شما را به آن‌ها بدهند، یا اگر بخواهند نگرش تبلیغاتی پیدا کنند و یا بدتر از همه به هر دلیلی کلا تعطیل شوند، مسلما نوشتارهای شما هم تحت تاثیر این تغییرات قرار خواهند گرفت.

با هر نوشته‌ای که در این سرویس‌ها منتشر می‌کنید، هر چقدر هم که کارتان خوب باشد، باز هم دارید همان سرویس را تبلیغ می‌کنید، نه خودتان را. اگر نویسنده محبوبی نباشید و مثلا مدیوم را برای نوشتن انتخاب کنید، هر کس مقاله‌ای از شما در مدیوم بخواند و از آن خوشش بیاید، چون خود شما را زیاد نمی‌شناسد در ذهنش این‌طور ذخیره می‌شود که آن مقاله خوب را در مدیوم خوانده است. حال اگر همان مقاله در وبلاگ شخصی‌تان خوانده شود، مخاطب هم نام خودتان را به خاطر می‌سپارد و هم دوباره به وبلاگ‌تان سر خواهد زد تا مطالب بیشتری از شما را مطالعه کند.

به غیر از این، در این‌گونه پلتفرم‌ها معمولا مطالب نویسنده‌های دیگر هم در کنار مطالب خودتان به بازدید کننده‌ها پیشنهاد می‌شوند. با این کار، در واقع بازدید کننده‌ها از شما دور شده و به سراغ یک نوشتار دیگر از یک نویسنده دیگر می‌روند که این برای نویسنده‌هایی که به دنبال کسب اعتبار و محبوبیت هستند چندان خوب نیست.

این در حالی است که شما با سیستم مدیریت محتوای متن باز وردپرس، برای همیشه صاحب و مالک محتوای خودتان خواهید بود و این خود شما هستید که روی مطالب‌تان کنترل کامل دارید و خودتان تصمیم می‌گیرید که پست‌های خود را چه زمانی و با چه کسانی به اشتراک بگذارید. بعلاوه، چون وبلاگ شما تحت نام دامنه خودتان تبلیغ می‌شوند، می‌توانید برای دامنه و خودتان به مرور زمان اعتبار کسب کنید و باز هم خودتان تصمیم می‌گیرید که با این اعتبار به دست آمده چه کار می‌کنید.

توهم آزادانه نوشتن

اشاره به این موضوع هم مهم است که در مدیوم یا سرویس‌های مشابه آن شما قادر نیستید از افزونه‌ها استفاده کنید. خبری از لیست بیلدینگ برای خبرنامه هم نیست چون اصلا نمی‌توانید در مدیوم برای خودتان خبرنامه درست کنید (در مورد این که چرا لیست بیلدینگ و خبرنامه برای هر وبلاگ نویسی مهم است بعدا خواهم نوشت).

جدا از این‌ها، شما به عنوان تولید کننده محتوا، همیشه محدود به رابط کاربری سرویس میزبان هستید. در عوض با وردپرس این امکان را دارید که هر وقت دل‌تان خواست ظاهر وبلاگ‌تان را مطابق میل‌تان تغییر دهید و در این تغییرات دست شما کاملا باز است و هیچ محدودیتی ندارید.

در هر حال، انتخاب نهایی با خود شماست. این که در یک سرویس خصوصی بنویسید که مثل یک زندان شیشه‌ای زیباست و محتوای شما را در خودش محبوس می‌کند، یا این که با یک دامنه انحصاری از یک پلتفرم وبلاگ نویسی متن باز استفاده کنید که در حال حاضر به بیش از ۲۶ درصد از وبلاگ‌ها و وبسایت‌های جهان نیرو می‌بخشد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *