یک تصویر، یک دنیا حرف: زندگی شیرین آن سوی صفحه نمایش‌ها

حتما بارها این جمله را شنیده‌اید که گاهی یک تصویر بیش از یک دنیا حرف در خودش پنهان می‌کند. دقیقا بر اساس همین جمله، محمد عباس‌فرد عزیز یک بازی وبلاگی جالب راه‌اندازی کرده. او با به اشتراک گذاشتن چند تصویر، از وبلاگ نویس‌ها خواسته تا یکی (یا چند تا) از این عکس‌ها را انتخاب کنند و هر آنچه در موردش به ذهن‌شان می‌رسد را در قالب یک پست (کوتاه یا بلند) در وبلاگ خودشان بنویسند.

من هم بعد از خواندن شرایط و دستور بازی، از این ایده خوشم آمد و تصمیم گرفتم در آن شرکت کنم. البته باید اعتراف کنم که انتخاب کردن از میان آن تصاویر کار دشواری بود چون با دیدن هر کدام هزاران سوژه برای نوشتن به ذهنم حمله‌ور شدند. اما در نهایت بعد از کمی کلنجار رفتن با خودم و افکارم، این تصویر را انتخاب کردم:

زندگی شیرین آن سوی صفحه نمایش‌ها

زندگی شیرین آن سوی صفحه نمایش‌ها

تقریبا اکثر ما با هر سن و سال و با هر سطحی از دانش و فرهنگ، بیشتر وقت روزانه خود را صرف استفاده از اسمارت فون یا تبلت خود می‌کنیم. بعضی از ما با این گجت‌ها معمولا ایمیل‌ها و پیام‌های کاری خودمان را مدیریت می‌کنیم، بعضی دیگر بیشتر به فکر چت کردن و سرگرمی هستیم، برخی‌ها اخبار و وقایع را در شبکه‌های اجتماعی پی می‌گیریم و عده‌ای دیگر هم از این ابزارها به عنوان وسایل کارمان استفاده می‌کنیم.

مهم نیست که با چه هدف و برای چه منظوری از اسمارت فون یا تبلت خود کمک می‌گیریم. مساله قابل توجه این است که خودمان حواس‌مان نیست که آنقدر سرگرم گجت‌های‌مان می‌شویم که دیگر به محیط و آدم‌های اطراف‌مان فکر نمی‌کنیم. کسانی که به هر دلیلی (هنوز) به گجت‌ها معتاد نشده‌اند خیلی زودتر از خود ما متوجه اعتیاد ما به این ابزارها می‌شوند و اغلب اوقات هم وابستگی ما به گجت‌هایی مثل اسمارت فون و تبلت برای‌شان عجیب و غیر قابل درک است.

اگر همین امروز تصمیم بگیرید برای حداقل ۲۰ روز کل دیوابس‌های خود را کنار بگذارید و بدون آنها زندگی کنید، کم کم شما هم متوجه اعتیاد اطرافیان و دوستان‌تان به گجت‌های‌شان خواهید شد. به غیر از این، احتمالا متوجه این موضوع هم خواهید شد که کنار گذاشتن اسمارت فون برای شما تا چه حد سخت و در مواردی حتی غیر ممکن است.

حالا سوال اینجاست که چه اتفاقی در مغز ما رخ می‌دهد که دنیای واقعی اطراف خودمان را فراموش می‌کنیم و برای ساعت‌ها به یک صفحه نمایش خیره می‌شویم؟ مگر در آن سوی این صفحه نمایش‌ها چه چیزی نهفته است که چنین برای ما جذاب و گیرا است؟ آنقدر گیرا که حتی می‌تواند ما را به خودش وابسته کند!

پاسخ این سوال در امکاناتی است که دیوایس‌های موبایل در اختیار ما قرار می‌دهند. سهولت و راحتی بی حد و اندازه‌ای که اپلیکیشن‌ها، سرویس‌های اینترنتی و اختیاراتی که شبکه‌های اجتماعی برای ما فراهم می‌کنند به قدر کافی دلچسب هستند که بتوانند ما را از اطراف خود جدا کرده و وارد دنیای شیرین آن سوی صفحه نمایش‌ها کنند؛ دنیایی که شاید زمان در آن مفهوم واقعی خودش را از دست می‌دهد.

قابل ذکر است که در میان تمام امکاناتی که گجت‌هایی مثل اسمارت فون و تبلت در اختیار ما می‌گذارند، شبکه‌های اجتماعی و سرویس‌های پیام رسان بیشترین نقش را در وابستگی ما به این ابزارها ایفا می‌کنند. اینکه به سادگی بتوانیم در هر موقعیتی نظرات خودمان را با دنبال کنندگان خود به اشتراک بگذاریم و با آنها وارد تعامل بشویم، اینکه سریع‌تر از اطرافیان‌مان در جریان اخبار و وقایع قرار بگیریم، اینکه عکس لحظات خوش زندگی خود را با دیگران در میان بگذاریم و از دیدن لحظات خوش زندگی دیگران لذت ببریم، اینکه هر روز بکوشیم تا به تعداد دنبال کنندگان خود بیافزاییم و تعامل‌های خود را افزایش دهیم، همه این موارد مثل یک آهنربا ما را به سمت گجت‌های‌مان می‌کشانند.

اما همان‌طور که دوست خوبم سوشیانت در پستی در وبلاگش از تاثیرات مخرب استفاده بیش از حد از شبکه‌های اجتماعی نوشته، اگر حواس‌مان به میزان مصرف‌مان از شبکه‌های اجتماعی و پیام رسان‌ها نباشد به خودمان آسیب می‌زنیم. این سرویس‌ها و پلتفرم‌ها همان‌قدر که می‌توانند مفید و کارآمد باشند، همان مقدار هم می‌توانند مخرب باشند.

پس حداقل برای سلامت خودمان هم که شده بهتر است در استفاده از گجت‌ها و به خصوص شبکه‌های اجتماعی و اپ‌های پیام رسان، برای خودمان یک جدول زمانی معین کنیم و سعی کنیم به آن پایبند بمانیم. مثلا به خودمان قول بدهیم روزی بیش از دو ساعت به دیوایس‌های خود خیره نشویم. مابقی زمان آزاد خودمان را هم به نگاه کردن به دنیای اطراف و صحبت کردن با نزدیکان و دوستان‌مان و در کل تجربه زندگی واقعی اختصاص بدهیم. به هر حال زندگی اصلی همه ما خارج از قاب صفحه نمایش‌هاست.

در پایان از همه شما وبلاگ نویس‌هایی که این مطلب را خواندید دعوت می‌کنم در بازی وبلاگی “یک تصویر، یک دنیا حرف” شرکت کنید. یادتان باشد که بعد از اینکه مقاله‌ای در مورد یکی از تصاویر نوشتید، لینک آن را چه در بخش کامنت لینک مرجع این بازی و چه در تلگرام با محمد عباس‌فرد به اشتراک بگذارید تا او بتواند نوشتار شما را به دیگر علاقه‌مندان و شرکت‌کنندگان در این بازی وبلاگی نشان دهد.

یک دیدگاه برای “یک تصویر، یک دنیا حرف: زندگی شیرین آن سوی صفحه نمایش‌ها”

  1. بهراد جان ممنون از لطف و مشارکتت در این بازی وبلاگی، اولین نفری بودی که در این بازی شرکت کردی و واقعا ممنون 🙂
    واقعیت زندگی امروز همه‌ی ما خلاصه شده در تصویری که انتخاب کردی و مطلب زیبایی که از دل تصویر کشیدی بیرون و بیان کردی، البته متاسفانه 🙁
    امیدوارم با انجام پیشنهادی که دادی کمی به زندگی واقعی و آفلاین وفادار بشیم.
    موفق باشی دوست خوبم 🙂

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *